Fotoğraf Grubumuza katılın
Doğa Grubumuza katılın
Patikatrek organizasyonları Türkü Turizm güvencesi ile yapılmaktadır.
Belge no: 3959
TRANS KAÇKAR YOL HİKAYELERİ

İşte, alışık olduğum ve hep  beklediğim o an… Telefonum  durmadan  çalıyor…İlk arayan Ali Doğan, arkasından Dilek…Hepsi de “aman eksik  bir şey kalmasın !... “ derdindeler…Durmadan bir şeyler soruyorlar…Saat 16.00 oldu ve ben  hala sırt çantamı hazırlamadım…Halbuki bir yıldır  heyecanla beklediğim büyük yolculuk için  geri sayım çoktan başladı. Biliyorum, bu gece  gözüme  yine uyku girmeyecek.Bin bir çiçekli dağ KAÇKAR,bizi bekliyor… Biraz sıcaktan, biraz da heyecandan olsa gerek, yatakta dönüp durdum sabaha kadar.Çalar saatimin sesi ile uyandığımda saat 07.00 idi.Otogara ilk ulaşan sevgili eşim Filiz ve ben olduk.Arkamızdan Dilek ve sonra Sadık geldi…Ali Doğan ve sevgili eşi Berna ise en son gelenler oldu… Anlattıklarına göre servis aracı küçük bir  İzmir turu yaptırmış.

Ali baba ve Hale’nin  işlerinden feragat edip bizi uğurlamak için  gelişleri ince bir düşünce…Ve takıma ait olmanın en güzel örneği olsa gerek.Saat 10.00… Otobüsümüz perondan çıkmak üzere. Hüzünlü ve buruk bir ayrılış sahnesi ve otobüsün penceresinden sallanan eller…Yolculuk şimdi başladı…Sadık; bu yolculuğa ilk kez çıkıyor.Tıpkı Kerem,Ali Doğan ve eşi Berna, bir de son anda aramıza katılan Yüksel gibi… Dilek ise onlardan biraz daha tecrübeli, çünkü ikinci yolculuğu bu …Manisa ovası ve üzüm bağlarını geride bıraktık…İnsanlar 40 C sıcak altında birkaç salkım daha fazla  hasat yapabilmenin telaşı içinde, yeşile boyanmış ovada arı gibi çalışıyorlar…Otobüsün penceresinden hızla kayıp giden üzüm bağlarına bakarken,”fotoğraf çekmek için tekrar gelmek gerek buralara” diye içimden geçiriyorum… Otobüsün içindeki tatlı serinlik, öğle sıcağının ovaya düşen yakıcı etkisini hissettirmiyor bize…Bedenlerimiz geceden uykusuz olsa da, hala enerji dolu…Sohbetin en tatlı zamanı…Geçen yılın anıları  anlatılıyor yeni gelenlere, kim bilir kaçıncı kez …

Ne çabuk geldik KULA’ya… Sadık,eğer sıcak leblebi getirmese, hala anlamayacağız buranın KULA olduğunu…Mola yerinde yemek yemeden ayrılıyoruz…İştahımızı Afyon’un meşhur Cumhuriyet sucukları ile bezenmiş sucuk ekmek partisine saklayarak…Ama bu kez umduğumuz gibi olmuyor,çünkü kaptanımız Afyon’u pas geçerek molayı Sivrihisar’da veriyor…

Otobüsün Km. sayacı ile saatin akrep-yelkovanı adeta yarışıyor… Zaman akıp gidiyor,Ankara’yı çoktan geride bıraktık…Kızılırmak boylarındayız şimdi…Hani şu son zamanlarda Ankara’nın susuzluğuna çare olması düşünülen, Anadolu’yu bir boydan bir boya yararak aşan,geçtiği her şehrin pisliğini Karadeniz’e kadar taşıyan,içinde barındırdığı ağır metal atıkları ile artık etrafındaki ovalara  hayat değil  zehir saçan Kızılırmak var ya…İşte o… Her şeye rağmen  etrafı inadına yeşil…Sen nelere kadirsin ey güzel doğa!...

Artık hava karardı… Kırıkkale yakınlarında, bozkırın ortasından uğurladık güneşi…Neredeyse 12 saatten beri yoldayız…Ve uyku kapımı çalmak üzere…

               ***    ***

Tatlı bir sabah serinliğine uyandım…Belli ki yüksekçe bir yerdeyiz…Günün ilk ışıkları yüzüme vurduğuna göre  burası olsa olsa Erzincan yakınlarındaki olağan mola yeridir…Sabah çayını uykuya tercih ettim.Dışarı çıkmadım.Otobüs hareket ettiğinde ağırlaşan göz kapaklarımı zorla da olsa açarak, çevreyi gözlemeye başladım. Sağımızda coşkuyla akan nehir, nice türkülere konu olan FIRAT nehriydi…Yamaçlara düşen günün ilk ışıklarında  ot biçen insan görüntüleri ne kadar muhteşemdi tanrım… Çayırlık alanlara öbek öbek yığılmış ot balyaları doyumsuz bir manzaranın karesi gib karşımdaydı ve ben  makinemin deklanşörüne basmaktan acizdim.Gelecekte bir güne ertelediğim umutlarım, otobüsün arkasından koşarak gelirken,zaman zaman da ot biçen insan  figürleri arasına karışıyor,koltuk altına aldığı tırpanını bileyleyen güneş yanığı yüzlü adamlarla koyu sohbetlere dalıyordu.

Otobüsümüz,Erzincan ovasında yol alırken artık zihnimin en ince ayarında “Erzincan’a girdim ne güzel bağlar…” türküsü tınılıyordu. Fırat üzerinde kurulmuş ahşap asma köprülerin en kuytu yerlerinde  Mehmet’ler vardı nöbet bekleyen…Arkada Munzur dağları… Haberleri veren spikerin sesi yine iç yakıyor… Tunceli kırsalında devam eden operasyonlarda Mehmet’lerden ikisi daha şehit olmuş… dışarıdaki Mehmet’ler  bu haberden habersiz… Eller tetikte…Namlular Munzur’a ve Munzur’dan gelen geçiş yollarına  çevrili…İçeriden bir amcanın sesi duyuluyor… “Eskiden tam buralarda yolu keserler,ve yolcuların neyi var neyi yoksa alırlardı” diyor yaşlı adam…Amcanın gözlerine  bakıyorum bir an…Şükran dolu hislerle bakıyor Mehmet’lere, biraz da ıslak,benim gibi…Son Mehmet köprü başında oturmuş,ağzında sigara,sıkı sıkaya kavradığı can yoldaşı koltuğunda,sırt çantasının yerde oluşu umurunda bile değil…Otobüsümüz vadi içinde hızla akıp giderken, o duruş hafızama takılı kalıyor…Ve hala canlı…Zihnimden silemediğim gerçek ise,biz dağlara zevk için giderken,onlar bizim bu zevkimizin daha uzun süreli ve sorunsuz olması adına bu dağlarda canlarını ortaya koyanlar…Boğazım düğümleniyor…

                                   ***

Erzurum otogarı hep aynı…Gecen yıldan bu güne değişen bir şey yok…Doğu Anadolu’nun daha uzak  köşelerine gidiş için başlangıç noktası burası.Otobüslerin bagajları eşya taşıyan kamyonları aratmıyor.Koşuşturma  gün boyu devam ediyor,aralıksız…Servis şoförümüz İsmail Hakkı henüz gelmemiş…Erzurum Tren garı terminalinde buluşmak üzere sözleşiyoruz…Yüksel sağ olsun, sırt çantalarımızı Terminal misafirhanesinde koruma altına aldırıyor…Erzurum içinde ilk durağımız Taş han… Oltu taşı imalatçıları… Bir iki kişi gruptan ayrılıyor Çifte minareli medreseyi görmek için…Biz de yükselen güneş altında fazla durmamak için Yakutiye medresesinin  bahçesine,yeşillik ve gölgelik olan parka doğru  çeviriyoruz yönümüzü...Erzurum’da zaman oldukça ağır seyrediyor…Park içinde ellerinde terazili birkaç çocuk bizi turist sanarak “Hello!..” diye selamlıyorlar… Demli  semaver çaylarımız yudumlayarak İstanbul otobüsünün gelmesini bekliyoruz… Ali, Canan ve Gülin gelecekler.En geç saat 12.00 de gelmeleri gerekiyordu, ama saat 13.00 oldu hala ses yok… Açlığa daha fazla dayanamıyoruz ve bu kez de Erzurum’un meşhur Cağ kebabının tadına bakmak üzere daha önceden  belirlediğimiz  kebapçının yolunu tutuyoruz.Ardı arkasına  geliyor  kebaplar…Nefis bir et tadı damaklarımızda… Üzerine de cevizli kadayıf dolması… gözlerimiz açılıyor… Yüzler gülümsemeye başladı bile…Kebap şişlerinin bir bir Fotoğrafları çekiliyor İzmir’de kalan dostlara  göstermek üzere…Zaman daralıyor…İstanbul’dan gelecek olan Üç arkadaşımız için birer Porsiyon Çağ kebabı paket yaptırarak ayrılıyoruz lokantadan…Saat 14.00 de Ali ve Canan  geldiler…Gülin’in gelmesi ise bir hayli gecikti…Saat 13.10'da, en son o da geldi ve iki saat rötarlı olarak yola çıktık…

Erzurum-Yusufeli yolunu ilk gördüğüm andan beri çok severim…Erzurum çıkışında yemyeşil bir ovadan geçerken,yeşil çayırları biçmek için çalışanları izlemek, oldum olası  farklı duygular yaşatır bana…Kışa  hazırlık amacıyla  balyalanan ot yığınları arasında gördüğüm insan  manzaraları ilgimi  çekmiştir hep… Bir hayli zaman kaybeden aracımız son sürat ilerliyor asfalt yolda…Tortum gölü kıyısına geldiğimizde gölün çekilen sularını  gördük  ve küresel ısınmanın etkilerinin yavaş yavaş da olsa ortaya çıkıyor olması  içimizi burktu…O güzelim Turkuvaz rengi gölde su seviyesi nerdeyse 4-5 m gibi düşmüş ve göl içinde küçük adacıklar ortaya çıkmış…Gölün yapısı itibarıyla, su sporları yapmak için ne kadar uygun bir alan olduğunu tartışıyoruz aramızda, kısa bir süre…

Erzurum’da, sonradan aramıza katılan arkadaşlarımız için yaptırdığımız üç porsiyon çağ kebabının, Ali tarafından  mideye indirildiğini öğrendiğimizde, açlıktan bayılmak üzere olduğunu söyleyen Gülin için zorunlu yemek molası veriyoruz Uzundere’de…Tabi Yine Cağ  kebapçısında…Tortum Şelalesine girmekten vazgeçiyoruz…Hem zaman darlığı  hem de suyun oldukça az olmasından dolayı…Sukavuşumu’na geldiğimizde Çoruh’a takılıyor gözlerimiz…Su debisi oldukça azalmış…Bir ay önce, delicesine coşkun akan Çoruh, sakin ve durgun, efendi, efendi akıyor… Kayıp ilçe Yusufeli,her zamanki durgunluğunu yaşıyor…Birkaç yıl sonra baraj altında kalacak olan sokaklarda hüzün dolaşıyor.Eski ve bakımsız evlerin yüzü gülmüyor…İnsanların da…Bölgenin  vahşi doğal yapısı içinde, dere kenarlarına ve vadilerin kuytularına serpilmiş bahçelerde yetişen birkaç çeşit sebze ve meyveyi yetiştirerek günlük geçim derdine düşmüş insanları  konuşuyoruz… Sarp yamaçlara serpiştirilmiş birkaç evlik mezralarda yaşam nasıl geçer,insanlar buralarda  nasıl yaşar ve modern çağın hangi teknolojisinden  faydalanırlar ? düşünceler ve sorular  bir biri ardına  sıralanıyor…İçimi yine o tanıdık hüzün duyguları sarıyor…susuyorum…boğazım düğümleniyor…

Sarıgöl’deki yörenin tek ekmek fırınında, ayrılmayan ekmeklerimizin kavgasını yapıyoruz…Öyle ya!..Dağda geçecek beş gün içinde ne yer ne içeriz !... Az önce "onca insan, o yoksulluk içinde ne yer, ne içer " diye düşünen sanki biz değilmiş gibi… Yesek ne olur, yemesek ne olur…İnsan iste…Allah’tan,Yaylalar köyündeki Bakkalda ekmek olduğunun haberini aldık da tartışma bitti…Hava karardı…Çok geç kaldık…Barhal vadisinin doyumsuz güzelliğini seyredemeden yol alıyoruz…Yol uzun  ve bitmiyor…Herkes sıkıldı…Gecenin karanlığında varıyoruz Olgunlar yaylasına…Hemen geçiyoruz pansiyona…Akşam yemeğimiz de hazırlanmış…Odalara yerleşir yerleşmez sofrada buluşuyoruz…Yorgunluktan olsa gerek alelacele yeniyor yemekler de… Ve herkes odasına dinlenmeye çekiliyor…

Yarın oldukça zor bir gün olacak… Uyumak gerek… Osman amca bana yer ayırmamış…Pansiyonun dereye bakan balkonunda  dere sesinden sabaha kadar uyumaya çalışıyorum…Tam uyudum derken gecenin ilerleyen saatlerinde ortaya çıkan ay ışığı, yatağımın olduğu balkonu ışık denizine  çeviriyor…Ortalık pırıl, pırıl aydınlık…Gel de uyu…Ürperten bir serinlikte titriyorum…Gözlerim uykuyla oynaşıyor…

Zeynel AYDIN

DİĞER YOL HİKAYELERİ